So what, i’m still a rockstar…

Na zo’n negen maanden strijden bij The Nationals CrossFit competitie bleek dat ik mij nipt had geplaatst voor de Zomerspelen! Ik mocht als 15e atleet deelnemen aan de Zomerspelen en was er blij verrast mee! Tijdens de Winterspelen had ik veel last van spanning. Dit keer nam ik mij voor om te genieten. Het feit dat je op zo’n finale staat is al de prijs, ik heb al een plek in de finale gewonnen dus mijn insteek was: GENIET!

De eerste WOD bleek een trail-run te zijn van zo’n 3 km. Hoewel ik af en toe wel hardloop is dat toch niet helemaal mijn favoriete onderdeel. Tijdens het lopen bedacht ik mij: ik loop hier tussen allemaal jonge, fitte meiden… Ze zijn allemaal sterk… En ze lopen ook allemaal wel vaker… Anders kom je niet in de finale… Ik was bezig met alle andere atleten maar niet met mijzelf. Zonde! (Tip: dit artikel op je eigen site een keer lezen Imi?;-) Uiteindelijk viel het niet tegen maar het viel ook niet mee, 12de plek! Het was pittig.

Bij het tweede onderdeel moest ik 66 meter zwemmen waarbij ik iedere 11 meter onder een lijn door moest zwemmen. Daarna 10 “ground to overheads” met een plaat van 10 kilo en dan weer zwemmen. 6 minuten lang. Leuk! Ik kan best een beetje borstcrawl dus dat zou wel goed moeten komen. Een plaat van 10 kilo, daar draai ik mijn hand niet voor om. Maar ik was wel bang dat mijn zwembril af zou gaan bij het duiken. Dat gebeurde gelukkig niet maar mijn bril begon na 3 meter zwemmen al wel vol water te lopen. Met lenzen is dat niet handig. Dus bril af en met ogen dicht zwemmen. Ik was vooral aan het klooien, zwom een stukje hard, moest dan water uit mijn ogen halen of ik lag in de verkeerde baan. Gevalletje selffulfilling prophecy?

Na 2 WODS ben je al aardig moe. Je doet natuurlijk ook een warming up en cooling down. Dus je beweegt veel. Bij de warming up voor de derde WOD kwamen de zenuwen harder opzetten dan ervoor. Ik zat op de Assault Bike en wilde eigenlijk gewoon naar huis. Ik was er klaar mee en vond het niet leuk. Daarbij vond ik mijzelf idioot voor die gedachtes, wat was er gebeurd met mijn voornemen om te genieten?! Thomas probeerde mij nog in te laten zien dat ik gewoon heel goed bezig was maar ik vond het lastig om dat te zien. Heb met andere dames gesproken uit mijn divisie over spanning en iedereen heeft er natuurlijk in meer of mindere mate last van. WOD 3 ging goed alleen was er op het einde chest to bar. Dat lukte niet, heb het wel zo’n 20 keer geprobeerd. Gelukkig was ik niet de enige in mijn divisie die de chest to bar niet kon.

WOD 4 was een lange pittige WOD. Maar het was de laatste dus ik wist dat ik nog maar één keer hoefde te knallen. Even hard voor jezelf zijn lukt mij wel. Geen zelfmedelijden maar gewoon GAAN! Dat lukte en ik was tevreden over de uitkomst. Ik kan terugkijken op een seizoen waarin ik veel vooruitgang zie. Ook weet ik waar ik nog aan moet gaan werken!

Achteraf kijk ik terug op een prachtige dag. Het is leuk om op allerlei vlakken te worden uitgedaagd maar mijn grootste uitdaging blijkt te liggen op het mentale vlak. Ik moet gaan leren om niet alle valkuilen te zien maar gewoon te gaan. Volgend jaar dus maar weer opnieuw proberen, dat dan weer wel!

De dag erna mocht ik naar het concert van P!nk. Dat was echt een mega-ervaring. Tijdens de show vertelt Pink over haar dochter die niet tevreden is met zichzelf. Pink vertelde haar dochter dat je je niet moet laten tegenhouden door wat anderen van je zeggen. Je moet niet veranderen omdat anderen je dit vertellen. Ik moet mij dus ook niet te veel bezighouden met anderen. Bij de volgende wedstrijd neem ik wel wat muziek van Pink mee zodat ik dat niet vergeet.

Advertenties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.