Albergo Aurora

We zijn onderweg naar Sirolo in Le Marche. Op donderdagmiddag na een korte werkdag vertrokken. We overnachten ergens in de buurt van Karlsruhe om de volgende dag onze weg te vervolgen naar Italië. Rond een uur of 17 zijn we het rijden zat en gaan we via booking.com opzoek naar een leuk hotel.

Voldoende mogelijkheden zo blijkt, uiteindelijk kies ik een kleine “albergo” in Parrocchia di Vallarsa. Bij Rovereto gaan we van de snelweg. Vanaf daar blijkt de weg alleen maar omhoog te lopen. De omgeving is prachtig met bergtoppen tot bijna 2.000 meter.

Het dorpje ligt op ongeveer 750 meter hoogte en bestaat uit een kerk, twee hotels met restaurant waarvan één al lang gesloten en nog een restaurant zonder hotel.

Als we even later bij de receptie staan is het even wachten tot er iemand komt. Voor het hotel is er wel de nodige bedrijvigheid van de locale “hangouderen”. Als er na een paar minuten iemand komt is ze verrast dat we een uur geleden geboekt hebben. We leveren de paspoorten in en krijgen een ruime kamer toegewezen. Daarnaast de vraag of we vanavond vanaf 19:30 willen komen eten in het restaurant. Voor pizza kunnen we al wat eerder aanschuiven.

We besluiten nog even een wandeling te gaan maken om de benen even te strekken na de lange reis. We komen een bordje tegen dat de weg wijst naar een oud Romeins pad. We besluiten opzoek te gaan en vinden al snel een heel oude wit stenen weg. We wandelen al dalend over de oude weg. Na elke bocht zijn we benieuwd naar wat er achter de volgende bocht komt. Als de kerkklokken 19:00 uur slaan keren we om en klimmen we terug naar het hotel.

In het hotel gaan we buiten voor de deur zitten om een drankje te drinken. Er staat een Italiaans gezin te wachten op de afhaalpizza’s. Het meisje uit het gezin heet ook Emma. Er komt niemand om ons te vragen of we wat willen drinken. Als er een tafel op het terras tegenover het hotel wordt gedekt en de kerk 19:30 slaat gaan we op het terras zitten. De kids spelen lekker met kinderspeelgoed dat op straat staat. Er komt niemand om ons te bedienen.

We gaan naar binnen om te kijken of we daar kunnen gaan eten. De dame die ons geholpen heeft bij de receptie komt naar ons toe en vraagt of we binnen of buiten willen zitten. We besluiten binnen te gaan zitten. Ondanks dat alle communicatie tot dan toe vloeiend in het Italiaans verloopt lijkt ze het toch spannend te vinden om ons te woord te staan.

Op tafel ligt het menu van de pizzeria. Na een paar minuten komt ze de bestelling opnemen. Ze reageert verrast als wij vragen om de menukaart van het restaurant. Alleen Luca wil pizza. Ze is weer minuten weg. Later blijkt dat ze opzoek is geweest naar een kaart in het Engels. Heel vriendelijk, maar die vertalingen begrijp ik vaak minder goed dan het Italiaans.

Ondertussen heeft nog steeds niemand gevraagd of we iets willen drinken. Er is het grootste deel van de tijd ook niemand in het restaurant behalve wat andere gasten en een kind van de eigenaren, die af en toe heel hard om zijn papa roept. We kiezen snel wat we willen eten, om direct alles in één keer te kunnen bestellen zodra de serveerster weer in zicht is.

Luca gaat voor een pizza Margherita, Emma voor een pasta al ragù. Imi neemt vooraf een salade caprese, ik ga voor een carpaccio van Bresaola. Als hoofdgerecht nemen we allebei de pasta al ragù di cinghiale. Ik drink een klein biertje en Imi neemt een Hugo.

De drankjes en het eten volgt nu vlot. De kinderen krijgen de gerechten tegelijk met ons voorgerecht. De voorgerechten zijn niet bijzonder maar gewoon goed. De pasta van Emma is heerlijk. Na de voorgerechten volgen onze hoofdgerechten ook snel. Flinke borden pasta, heerlijk van smaak en de tagliatelle prima al dente. Als toetje krijgen we een groot stuk watermeloen aangeboden, die staat later ook niet op de rekening. Super zoet zoals je ze in Nederland zelden proeft. Na een koffie gaan we naar onze kamer, het diner mogen we de volgende ochtend afrekenen.

S’-nachts en de volgende ochtend valt verschillende keren de stroom uit. Ik merk het doordat af en toe alle iPad’s en iPhones plotseling weer het geluid maken dat ze gaan opladen. De volgende ochtend blijkt dat we de enige hotelgasten zijn. Ze hebben voor ons een tafel buiten gedekt. Één van de “hangouderen” vertelt dat dit is omdat we anders telkens in het donker zitten vanwege de stroomuitval.

Het ontbijt is prima. Ik krijg een omelet met kaas, er zijn verse broodjes, yoghurt, fruit en muesli. Daarnaast de typisch Italiaanse croissants en een stukje frambozen taart. In combinatie met twee vers gezette cappuccini een heerlijke start van de dag bij een buitentemperatuur van 23 graden.

Als we een klein uur later willen uitchecken blijken er nog steeds problemen met de stroom. Betalen met creditcard of pinpas lukt dus niet tot irritatie van de medewerkster van het hotel. We betalen de 180 euro voor de overnachting, ontbijt en diner uiteindelijk maar contant.

Op naar Sirolo, nog 450 km te gaan.

Advertenties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.