Monte Baldo

Het Gardameer is bij de meeste mensen vooral bekend vanwege de vele toeristische plaatsjes, grote campings en vele pretparken. Wij zitten dit jaar ook weer eens op zo’n toeristische plek aan het Gardameer. We huren twee weken een stacaravan op camping Serenella. Direct aan het meer op loopafstand van Bardolino en Garda.

Wist je echter dat er veel meer te beleven is aan het Gardameer. Aan de kant waar wij zitten grenst het meer aan de Monte Baldo, een bergketen met pieken tot wel 2.200 meter. Je kan er vanaf vele kanten op fietsen en pakt dan snel de nodige hoogtemeters doordat het meer vrijwel op zeeniveau ligt. Vanaf Garda fiets je in een klim van ongeveer 21 km naar Prada op zo’n 1.000 meter boven zeeniveau.

Als je iets verder langs het meer doorfietst naar Torri del Benaco dan kun je in ongeveer 3,75 km klimmen naar Albisano. Een plaatsje op de weg richting San Zeno di Montagna en Prada. Het mooie aan die klim is dat het een geleidelijke klim is met veel haarspeldbochten en een gemiddeld stijgingspercentage van 6%. Een ideale klim om de benen even goed te testen. Aangekomen op de rotonde in Albisano kun je er voor kiezen door te klimmen richting San Zeno of weer af te dalen richting Garda.

Je kunt de Monte Baldo ook vanaf de andere kant beklimmen. Je fietst dan eerst vanuit Garda naar Caprino Veronese. Vanuit daar fiets je omhoog naar Ferrara di Monte Baldo. Vlak voor Ferrara kom je nog door Spiazzi. In dat plaatsje vind je Madonna della Corona, een Basiliek die tegen een steile bergwand is aangebouwd. Zeer indrukwekkend en meer dan de moeite om een keer te bezoeken. In Ferrara zelf kun je ook nog ongeveer 11 km verder klimmen tegen een gemiddeld stijgingspercentage van 6% met pieken tot 18 %. Je fietst dan echt midden in de bergen en hebt het idee dat het toerisme van het Gardameer heel ver weg is.

Madonna della Corona

Een andere manier om van de natuur te genieten is het maken van een bergwandeling. Er zijn heel veel verschillende mogelijkheden en alle routes zijn heel goed aangegeven met bordjes. Je kunt ervoor kiezen aan het meer te starten, maar je kunt ook beginnen vanuit één van de hoger gelegen plaatsjes. Je kan zelfs met een heuse skilift vanuit Malcesine naar 1.900 meter.

Wij hebben met Luca en Emma een wandeltocht gedaan vanuit Le Due Pozze. Een parkeerplaats in de buurt van Prada. Ik was er al eens met de fiets naartoe gereden en maakte mij daardoor wel wat zorgen over de smalle weg met gaten ernaartoe. Gelukkig was de weg uitgestorven toen ik er fietste, dus het zou wel goed komen.

Aangekomen bij de 4 km lange weg omhoog vanuit Prada, bleek de weg er alleen maar slechter op te zijn geworden. Gaten zo groot als putdeksels en veel losliggende stenen. Wat verder direct opviel was dat er heel veel auto’s langs de zeer smalle weg in de berm geparkeerd waren. We konden er af en toe maar nauwelijks langs, zeker omdat er vaak aan de andere kant een stijle afgrond was.

Rijdende over de weg werd het almaar drukker en drukker met geparkeerde auto’s en we kwamen ook de eerste wandelaars tegen. Het was echter nog 3 km naar de parkeerplaats. Dat waren met twee kleine kids wel heel veel extra km’s wandelen. We besloten door te rijden en al snel kregen we de eerste tegenliggers. Een serieuze uitdaging op een smalle weg waar eigenlijk maar plek is voor één auto. Gelukkig konden we telkens uitwijken in een berm of werd er voor ons uitgeweken. 1 km onder de top stonden er zoveel auto’s in de berm dat we ons beseften dat de parkeerplaats hoogstwaarschijnlijk vol zou zijn. We besloten daarom op 600m van de parkeerplaats ook in de berm te parkeren, of eigenlijk tegen de stijle bergwand aan. Iedereen aan één kant uitstappen en de achteruitkijkspiegel inklappen. Al snel kwam de eerste auto langs zodat we direct konden vaststellen dat die er nog net langs paste.

Wandelend op de parkeerplaats aangekomen constateerden we dat die inderdaad meer dan vol stond. Letterlijk overal stonden auto’s en als snel bleek waarom. Op een groot bord stond: 4 augustus concert op de Monte Baldo. De altijd zo rustige berg was overspoeld met Italianen die naar een openlucht concert gingen. Gelukkig is het gebied groot en hebben we verder bij het wandelen geen last meer gehad van drukte. Op de parkeerplaats konden we kiezen uit vele wandelroutes. Wij kozen route 51 met de nodige hoogtemeters in de hoop dat we op zo’n 1550 meter hoogte een mooi uitzicht zouden hebben over het Gardameer.

De route ging eerst nog over een stuk over asfalt en daarna over een soort Strade Bianche om vervolgens over te gaan in een echt bergpad met als bewegwijzering de door eerdere wandelaars gemaakte stapels stenen. Het eerste deel was bos en daarna volgde een prachtige bergweide. In de bergweide zagen we ook in de verte het concert dat net was afgelopen. De toeschouwers waren aan het wandelen naar een Baita (berghut) waar geluncht kon worden voor 10 euro met prachtig uitzicht over het Gardameer. Helaas konden wij niet meer mee-eten omdat je van tevoren moest reserveren. Er zaten zeker 150 man en dat in een berghut op 1.500 meter hoogte die alleen te voet te bereiken is.

Wij besloten nog wat verder omhoog te lopen en te genieten van het uitzicht op het Gardameer. Na ongeveer 2 uur wandelen besloten we terug te keren omdat de kids er langzaam genoeg van kregen en we het hele stuk nog terug moesten lopen. Eenmaal terug op de parkeerplaats was de Exodus van de auto’s op de berg begonnen. Had ik misschien beter toch eerst naar boven kunnen rijden met de auto? Nu stond ik geparkeerd met mijn neus omhoog en straatje keren op de smalle weg met stijle afgrond en veel dalend en stijgend verkeer leek mij geen goed idee.

Aangekomen bij de auto bleken we gelukkig niet te zijn ingeparkeerd zoals sommige anderen. We konden dus vrij makkelijk weg rijden maar moesten wel nog de laatste 600 m omhoog om te kunnen keren op de parkeerplaats. Al snel kregen we de eerste dalende tegenliggers.Door de geparkeerde auto’s in de berm wad er geen enkele ruimte om opzij te gaan. Hoe zat het ook alweer, had dalend verkeer of stijgend verkeer voorrang?

De Italiaan in zijn Mercedes tegenover mij gaf al snel gebarend aan dat ik plaats moest maken. In de achteruit dus en dat in een bocht op een stijl stuk met heel veel terugkerende wandelaars en fietsers. Het bleek lastig om genoeg ruimte te maken voor de inmiddels file aan auto’s. Ik had ook al snel auto’s achter mij. Een dame achterin de Mercedes had haar raam open gedaan en was druk aan het schreeuwen wat ik moest doen. Ik luisterde braaf tot op het punt dat ik de zijkant van mijn auto zou gaan schuren tegen de bergwand. Voor de vrouw was het blijkbaar voldoende, want ze richte vervolgens haar aandacht op de Italiaan achter mij. Na een paar minuten schreeuwen besloot ze uit te stappen om de mensen achter mij te vertellen wat ze moesten doen. Na een minuut of tien konden de dalende auto’s passeren en konden wij verder naar boven.

Dit tafereel herhaalde zich in de resterende 600m nog een keer of 3 totdat we op de parkeerplaats konden keren. In de 4 km afdaling daarna ook een keer of 10 maar nu als dalend verkeer. Konden wij lekker schreeuwen naar de mensen die omhoog wilden. Een goede les voor de volgende keer is de auto parkeren met de neus richting de afdaling… Verder nog eens opgezocht wat de regel nou ook alweer is. Zoals ik al dacht heeft stijgend verkeer voorrang op dalend verkeer, maar in Italië geldt gewoon wie het hardst schreeuwt…

Hieronder nog wat foto’s van de wandeling.

Advertenties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.